#1 Nightmare

            Na dworze było przyjemnie i ciepło, wiał lekki wiatr, który kołysał suszące się nieopodal pranie za oknem. Kobieta siedząca na czarnym fotelu za biurkiem czytała swoje notatki. Stiles dobrze nie znał tej kobiety, spotykał się z nią dopiero miesiąc. Badał wzrokiem pomieszczenie, starając się zapamiętać każdy detal. Wiszące obrazy po prawej stronie, komoda i szklana gablotka za dębowym biurkiem, jasne ściany, okna po prawej…

-Stiles? – Przestał rozglądać się po pokoju i popatrzył na nią. Jasnobrązowe, półdługie włosy miała spięte w luźny kok. Jej nos ozdabiały okulary, tym razem skierowane w jego stronę – Odnośnie twojego snu, ile godzin ostatnio spałeś?

Zaczął na palcach odliczać godziny.

- Stiles? – Ponownie ocknął się jak ze snu. Pani Alice patrzyła na niego z troską. Stiles ma okropne problemy z koncentracją, co jest spowodowane ADHD.

- Osiem.

- W ciągu ostatniej nocy?

- W ciągu ostatnich kilku dni.

Pani Alice odłożyła notatnik i nachyliła się do chłopaka. Popatrzyła na niego z żalem.

- Stiles… Wiem, że się boisz, ale czy możesz opowiedzieć mi o swoich koszmarach?

Obraz jego koszmarów był bardzo wyraźny. Czasem wydawał się wyraźniejszy nawet od rzeczywistości.

- Każdej nocy śni mi się to samo – Zacisnął obie ręce, skupiając się na obrazie w swojej głowie – Zawsze dzieje się to w tym samym miejscu.

- Gdzie dokładnie?

- W lesie. – Wziął głęboki oddech – Koło szpitala. - Kobieta obdarzyła go spojrzeniem wyrażającym zrozumienie i prośbę o kontynuowanie. – Jest ciemno, a nawet bardzo. Ciemność to pierwsza rzecz jaką dostrzegam. Potem czuję spływającą po moim ciele wodę. Unoszę głowę i dostrzegam prawie niewidoczne na czarnym niebie ciemne chmury. Domyślam się, że pada deszcz, chociaż nie widzę spadających kropel. Potem czuję błoto pod butami. Próbuję się wydostać, ale ugrzęzłem. A potem słyszę warczenie. Unoszę głowę, bojąc się, co zobaczę. – Nie patrzył kobiecie w oczy, wzrok wbił w podłogę. – I wtedy widzę to zwierze. Nie potrafię nawet drgnąć, a każdy oddech zadaje mi ból. Jego oczy mienią się błękitem, który rozprasza ciemność. W jego źrenicach odbija się pełnia księżyca. Warczy, a ja boję się, że w każdym momencie może mnie zaatakować. Chcę uciec, ale jestem jakby sparaliżowany. Jestem bezsilny, poddaję się, a wilk szczerzy kły…

- Stiles, czy wilk który ci się śni, to ten sam wilk którego twierdzisz, że widziałeś, kiedy twoja mama…

- Tak. Jestem tego pewien. Ja… Ja to wiem…

- Stiles! – Krzyk pani Alice pomógł mu wrócić do rzeczywistości. Rozluźnił mocno zaciśnięte palce. Na wierzchu lewej dłoni widniały małe, krwawe półksiężyce, a pod paznokciami prawej dłoni kryła się jego własna krew. Kobieta ucichła. Chłopak uniósł wzrok, aby popatrzeć jej w oczy. Ale jej tam nie było. Niczego tam nie było. Zniknęły jasne ściany, obrazy i meble. Było ciemno. Stiles poczuł spływającą po jego ciele, od twarzy do stóp wodę. Spojrzał w górę i zobaczył ciemne chmury, ledwie widoczne na tle czarnego nieba. Było mu okropnie zimno. Spróbował zrobić krok, ale przeszkodziło mu w tym błoto. I potem spojrzał przed siebie. Kilkanaście metrów dalej stał wilk, który pojawił się jakby znikąd. Stiles uświadomił sobie, gdzie się znajduje. Był to las nieopodal szpitala. Pomimo odległości dzielącej chłopaka od wilka, Stiles słyszał jego warczenie, jakby ten szeptał mu groźnie do ucha. Był to nieznośny dźwięk.

- To się nie dzieje naprawdę – Stiles zasłonił uszy, starając się odpędzić warczenie wilka – Ty tylko śnisz! To tylko sen! – Wilk otworzył paszczę i szykował się do skoku. Zawarczał jeszcze raz – Obudź się, Stiles! Obudź się!

            

           - Stiles, wszystko w porządku, już dobrze. To tylko koszmar, spokojnie. – Minęła chwila, zanim chłopak zorientował się, że krzyczał przez sen. Był w swoim łóżku, silnie ściskały go ramiona ojca. Koszulka lepiła się do jego ciała z każdej strony. Włosy także przywarły do jego czoła. W ustach miał słony smak łez, od których jego twarz była mokra. Oddychał ciężko, ale nie czuł już kłującego bólu w płucach. Odetchnął z ulgą.

- Już w porządku? – Stiles  kiwnął głową w potwierdzeniu.

- Trzymaj – Pan Stilinski wziął szklankę wody z szafki nocnej, podał mu ją, a do drugiej dłoni włożył tabletkę – Podobno dobra na spokojny sen. Pani McCall mi je dla ciebie poleciła.

- Dzięki – Stiles połknął tabletkę, i oddał tacie szklankę. Kiedy szeryf ją odebrał, spojrzał badawczo na dłoń syna. Zapalił lampkę stojącą na szafce.

- Stiles… - Głos miał zmartwiony jak i wyraz twarzy – Przyniosę ci bandaż – Wstał i poszedł w kierunku łazienki. Chłopak przyjrzał się uważniej swoim dłoniom. Na jednej z nich ciągnął się wzór z ułożonych półksiężyców.

                                                            ***

            Reszta dnia minęła spokojnie. Każdy dzień w życiu Stiles’a był podobny do poprzedniego. Bezsenna noc, szkoła, kilka dobrych ocen, lacrosse z jego najlepszym przyjacielem Scottem, powrót do domu, nauka. Niby najzwyklejsze życie, a jednak tak bardzo różne w porównaniu do jego rówieśników. Teraz wszedł cicho do gabinetu jego ojca na komisariacie policji. Mężczyzna leżał na biurku pełnym różnych papierów. Stiles podszedł do niego i delikatnie położył na jego biurku kubek z kawą. Tuż koło bezwładnego ramienia taty, zauważył otwarte akta. Podniósł je cicho, aby nie wydały szmeru. Na otwartej stronie widniało zdjęcie małej dziewczynki. Wyglądała na jakieś 7-8 lat. Obok zapisane było jej imię i nazwisko: Malia Tate. Chciał czytać dalej, ale z zamyśleń wyrwał go zaspany głos ojca.

- Malia Tate, zaginęła 10 lat temu, mając 8 lat. Dziś byłaby w twoim wieku, Stiles.

Największą uwagę Stiles’a u dziewczyny przykuły jej oczy. Wielkie, brązowe, roześmiane. Dziecięce.

- Co się z nią stało?

Szeryf popatrzył z wdzięcznością na kawę i przyciągnął kubek do siebie. Wypił kilka łyków. Stiles miał wrażenie, że tata przeciąga to specjalnie.

- Zdarzył się wypadek. Z tego co wyjaśnione, jej matka, pani Tate jechała zbyt szybko, prawdopodobnie przed jej samochód wyskoczyło zwierze. Kobieta próbowała wyhamować, ale wjechała w las, uderzając o drzewo. – Odstawił kubek i odetchnął ciężko – Wtedy ktoś porwał jedną z jej córek, starszą, imieniem Malia i pozostawił otwarte drzwi, przez które weszło zwierzę. To zwierze rozszarpało panią Tate i jej młodszą córkę, Stiles.

- Czy to jest pewne? Tak serio pewne? – Tato wzruszył ramionami.

- To jest najbardziej prawdopodobna wersja.

- Skoro po 10 latach, ta dziewczyna się nie znalazła i być może jest martwa, to dlaczego ją teraz szukacie?

- Dlaczego myślisz, że ją szukamy?

- Te papiery, akta i cała reszta… Były tutaj, także myślałem…

- To nie jest śledztwo, Stiles… Ja… Może to zabrzmi głupio, ale wiesz, to było moje pierwsze śledztwo. Pierwsze i nieudane. Od tylu lat próbuję to rozgryźć, ale ciągle mi coś umyka…

Stiles odłożył akta na miejsce. Odwrócił się na pięcie i wyszedł, a szeryf odprowadził go wzrokiem. Wyjął z kieszeni komórkę i wybrał numer do Scotta.

- Zbieraj się, idziemy ćwiczyć lacrosse’a. To ostatnie miesiące szkoły, stary, a ja nie chcę grzać ławki w ostatni mecz w tej szkole. Obaj zagramy.

~ Hej, hej! :D Mam nadzieję, że się wam spodobało i zachęciło was do czekania na następne rozdziały ^^ Będę je dodawać tak około co miesiąc. Koniecznie dajcie znać co myślicie w komentarzu. Uwagi również mile widziane ;) Jeśli zaciekawił was mój sposób pisania, albo po prostu wam się nudzi, to zapraszam do opowiadania które sama wymyśliłam:

http://makebelievefriend.blogspot.com/

I to chyba tyle ode mnie :D Dziękuję za przeczytanie, do zobaczenia! :* ~